Het Anker

Hier werd klei steen.

Generaties lang draaiden hier de ovens van steenfabriek Het Anker. De stenen uit Maurik zitten in huizen, kades en straten door heel Nederland. De fabriek is verdwenen, maar het verhaal is gebleven, en het wacht op een nieuw hoofdstuk.

Het tijdspad

Van klei tot kans.

Ruim een eeuw lang brandde hier het vuur. Daarna kwam de stilte, en de natuur. Scroll door het verhaal van deze plek.

Bronstijd
De eerste bewoners
Al duizenden jaren wonen mensen op de vruchtbare oevers van de Rijn. Bij Maurik zijn sporen gevonden uit de Bronstijd.
1861
De ovens gaan aan
Aan de dijk verrijst een steenfabriek. De rivier brengt de klei, de uiterwaarden leveren hem, en het water vervoert de stenen het land in.
De Hel
Een vuur dat nooit uitging
De oven kreeg een naam die bleef hangen: De Hel. Dag en nacht werd er gestookt. Later heette de fabriek Het Anker, de naam die deze plek nu weer draagt.
Jaren '60
De rivier schuift op
Met de stuw bij Amerongen wordt de Rijn een paar honderd meter naar het noorden verlegd. De oude arm blijft liggen, en tussen dorp en rivier ontstaat het Eiland van Maurik.
1968
Het vuur gaat uit
Na 107 jaar valt de fabriek stil. De schoorsteen verdwijnt, de stenen blijven: in huizen, kades en straten door heel Nederland.
Sindsdien
De natuur neemt het terug
Riet, wilgen en water groeien over het oude erf. Vogels nestelen waar de ovens stonden. De plek wordt stil, groen en ruim.
Nu
Twee plekken aan het water
Wat overblijft zijn twee percelen aan de plas, samen 38 hectare land en water. Elk met een eigen karakter, beide met een verhaal.
Straks
Het volgende hoofdstuk
Een thuis aan het water, een landgoed voor paarden, een plek voor gasten. Het verhaal van Het Anker is nog niet af. Het wacht op jou.